Portakal çiçeği rengide rüyalar görecektik

Okyanusun kıyısına oturup

Yakamozlar toplayacaktık bir bir

Oysa sen şimdi

Hangi cennetlerdesin kim bilir

Daha dün

Radyo dinliyordum

Şöyle diyordu kadın

İnsanın annesi ölünce

Aslında bir kişi değil dört kişi birden ölür

Annesiyle birlikte

İnsanın ruhu

Çocukluğu

Ve bir de bedeni

Oysa içimdeki çocuk der ki

İnsanın annesi ölünce

Yalnız dört kişi değil

Alem ölürmüş

Biliyor musun

Sen giderken aslında

Bütün sevdiklerimi de alıp götürdün

Bir ben kaldım geride anne

Yalnız, biçare, sessiz

Işığım söndü anne

Kaldım karanlıklar içinde nefessiz

Bir ah çekip salar gibi

Canım çekildi tenimden

Gül misali solar gibi

Nefes bitmeyecek sandım

Varlık yitmeyecek sandım

Heves gitmeyecek sandım

Düğün dernek çalar gibi

Mal da mülk de yalan imiş

Gönülde bir yılan imiş

Hayırlıklar kalan imiş

Ruha huzur salar gibi

Bir su gibi aktı zaman

Sanki sandım geçti bir an

Yaşamak ölmekten yaman

Kor ateşler yalar gibi

Yetim yüzü güldürdüysen

Acıların dindirdiysen

Rabbe kendin sevdirdiysen

Ölmek bayram günü gibi

Evlat hayırlıysa sevin

Abad olur yerin yurdun

Geldiyse kıyamet yevmin

Gir, Cennete girer gibi

Bugünkü durumun geleceğini 28 Şubat ve sonrasında derinlemesine hissetmiş ve bunu da o günlerde zaman zaman çevremle paylaşmıştım.

Süreç hakkında bilgisi olmayanlar için not düşmek gerekirse kısaca 28 Şubat döneminde çıkarılan genelge ve uygulamalarla ortaokuldan önce çocukların Kuran kurslarına  gönderilmesi yasaklanmıştı. Bu kararı alan ve uygulayanların çok tutarlı ve geçerli bir sosyal mühendislik projesini uygulamaya koyduklarını görebiliyordum. Sosyla ilişkiler açısından bakıldığında Kuran kursu için çocukların küçük yaşta camiye gönderilmesi ve cami ortamındaki sosyal havayı teneffüs etmesi kadar kişinin uzun vadede zihinsel gelişimine tesir eden ve hafızasında ve kişiliğinde derin izler bırakan başka çok az sürecin olduğunu düşünüyorum. Yeni kuşakların ve özellikle 28 Şubat Kuşağının (Z KUşağı) manevi ve milli değerlerle bağlarının zayıflaması (Z Kuşağı ve bu kuşağın anne babaları beni bağışlasın lütfen ama bunu belirtmek zorundayım ki zaten her birimiz çocuklarımızdan ve çevremizden bu durumu çok açık bir şekilde gözlemlemekte ve şahit olmaktayız), vatan, millet ve bayrak gibi kişinin milli ve manevi değerler ile yaşadığı topraklara aidiyet duygusunun oluşmamasının temelinde 28 Şubat sürecinin bilinçli uygulamaları ve özellikle yeni kuşakların cami ile temasının kesilmesi yatmaktadır. Gözlemlerimden ve şahitliklerimden hareketle en azından bendeniz böyle düşünüyorum.

Sürecin neden bu şekilde işletildiğiyle ilgili görüşümü de burada not etmek isterim konunun açıklanması bakımından. Bu ülkede yaşayan ve az çok dünyayı okuyan ve gözlemleyebilen herkesin yüzyıllardır bu ülke insanının üzerinde çeşitli proje ve operasyonların uygulandığını görebildğini değerlendiriyorum. Ancak bu operasyonları yapanlar, ne yaparlarsa yapsınlar her nedense misyonerlik faaliyetlerinin bir türlü istedikleri gibi gitmediğini ve bekledikleri başarıyı yakalayamadıklarını görerek yöntem değişikliğine gitmişlerdir. Baştaki projeleri misyonerleri eliyle gençlerin mevcut dini değerlerinin yerine doğrudan Hristiyan inancını koymaktı. Ancak, bu şekilde başarılı olamayacaklarını anladıklarında yöntem değişikliğine gitmişler ve yeni yöntemde gençleri hristiyanlaştırmaktan ziyade öncelikle mevcut manevi, milli, kültürel ve dini değerlerinin aşındırılması ve zayıflatılmasını ana politika olarak belirlemişlerdir. Bu toplumu Hristiyanlaştıramayacakalarını gösteren en açık örneklerden bazılarına 1870’lerde misyonerlik faaliyetleri için Amerikadan kalkıp uzun bir yolculuktan sonra Sivas’a yerleşen ve 1899’da öldüğünde Sivas’ta defnedilen Albert Hubbard’ın tecrübelerinden anlıyoruz.

Eser, her ne kadar ağırlıklı olarak Ermeni mağduriyeti üzerine inşaa edilmiş olsa da Müslüman Türk insanının kolay kolay Hristiyanlaştırılmayacağını gösteren traji-komik örnekleri içermektedir.

Bu vesileyle kısaca bilgi vermek isterim kitabın hikayesiyle ilgili. The Hubbards of Sivas (Sivas’ın Hubbardları) adlı eser, hikayenin ana kahramanı olan Misyoner Albert Hubbard’ın torunun eşi olan ve 1960’larda ABD’nin Ankara Büyükelçiliğinde görevlendirilen ve bu vesileyle karısının anlattığı Sivas hikayelerinden hareletle Sivas’I ziyaret eden Edwin W. Martin tarafından kaleme alınmıştır. Edwin, eşinden sıkça dedesinin Sivas anılarını dinler. Bir taraftanda kendisini Sivas’a görevlendiren Amerikan Presbeterien Kilisesi tarafından Albert’a gönderilmiş mektuplar Edwin’in eşinde bulunmaktadır. Edwin ABD’nin Ankara Büyükelçilğinde görevlendirildikten sonra ABD’ye dönüşünde  Presbeterien Kilisesi’ne gider ve eşinin dedesi tarafından Kiliseye gönderilen mektupların birer kopyasını da alır ve tüm eseri bu mektuplaşmalar üzerine kurgular.

Bu parantezden sonra tekrar konuya dönecek olursam, söz konusu kitapta da misyonerlik faaliyetleri neticesinde zaman zaman bazı kişilerin Hristiyan olduğunu ve nedeni anlaşılmayan bir şekilde kısa bir süre sonra o kişilerin tekrar İslam’a döndüklerini yazar. Demek istediğim bu toplumun doğrudan Hristiyanlaştırılmasının zor olduğu anlaşılınca 20. Yüzyılın son çeyreğinden itibaren strateji değişikliğine gitti üst akıl ve önce yeni kuşakların inanç ve kültürel değer kognisyonlarında deformasyon yaparak içini boşaltmak ve ardından da ikinci aşama olarak ikamesi için de Hristiyanlığı yeni kuşakların bilinçaltlarına işlemek yolunu seçmişlerdir. Ama bunu yaparken adaleti hak, hukuk, özgürlük, bireycilik, hümanizm vs gibi kavramları da derinlemesine kullanmışlardır ve hala da çok etkili bir şekilde kullanmaktadırlar. Günümüzde yeni kuşakların anne-babasının karşısına “ama ben de bir bireyim..” söylemiyle çıkıyor olmaları da boşuna değildir. Öyle ki o müslüman anne babanın çocukları birer adalet ve hümanizma abidesi kesildiler (!) ve sanki adalet İslam’ın üzerine inşaa edildiği temel düstur değilmiş gibi bir algıyı gençlerin zihinlerine kazıdılar subliminal mesajlarla.

Sonra bugün yaşamakta olduğumuz son aşama başladı. Artık çocuklara Hristiyanlık propogandası yapılabilir ve kolayca Hristiyanlaştırılabilirdi. Ve gençler bütün bunları kendi tercihleriymiş gibi hissederek ve inanarak yapmaktalar. Yani içselleştirmekteler bir süre sonra. Strateji muhteşem. Tabi ki her yolla artık mesajlarını İslam’ın kötü, kaba, vahşi, insan hak ve hukukundan yoksun olduğuna inanmaya ve bunu da İnanç haline getirmeye başlayan gençlere sosyal medya, tv, radio, gazete, dergi, web sayfaları vs yoluyla Hristiyanlık propagandası yapmaya başladılar ve başarılı da oldular maalesef. Z Kuşağı başta olmak üzere gençlik büyük oranda kuşatma altındadır günümüzde. Kendine, değerlerine, kendi İnanç iklimine ve pratiklerine uzak; içinden çıktığı bu toplumun Irfan iklimine yabancı; kendi değerlerini öğrenmeden ve onları içselleştirmeden doğrudan yabancı İnanç ve değerlere gittikçe daha da sarılan kuşaklarla karşı karşıyayız maalesef. Ben bunları ifade ederken birileri içinden durumu çok abarttığımı söyleyebilir ama ilerleyen zamanlarda yanılmış olmaktan dolayı benden daha çok mutlu olan kimsenin olacağını düşünmüyorum. Proje büyük ve küresel maalesef.

Üniversite gençliğimizi sistematik bir şekilde ve oldukça profosyonel eller tarafından nasıl zehirlendiğini (birilerine göre çok insani mesajları barındırdığı da iddia edilecektir belki) https://www.kampusweb.com/  sayfayasından izleyebilir merak edenler. Gençliği fena kuşattılar ve şimdi artık kılcal damalarına inmeye ve ruhlarını teslim almaya çalışıyorlar.

Bu yazıyı neden mi kaleme aldım? Öncelikle bir tane dahi olsa bir gencimiz okur ve kendi üzerinde oynanmakta olan küresel oyunu fark eder ve belki bir farkındalık oluşturur diye yazdım. En önemli derdim bu.

İkinci olarak belki bizim ilahiyat camiası bunu fark eder (ifadenin dikkat çekmek amacıyla abartılmış olmasını kasten tercih ettim) ve yeni kuşaklara nasıl ulaşırız ve İslamı onlara daha doğru nasıl anlatırız çabalarına girer. Belki böylece artık temcit pilavı gibi ezberlenmiş ve gençlerin zihin ve bilgi dünyasında hiçbir karşılığı olmayan dini söylemlerle gençlere dini (güya) anlatmaya çalışan miadı fazlasıyla geçmiş kişi ve pratiklerden ziyade yeni fikir ve vizyonlarla gençlerin dünyasını yakalayabilecek ilim insanlarımızın yetişmesini tetikleyecek bir kıvılcıma vesile oluruz diye kaleme aldım.

Son olarak her türlü yönetim kademesinin gayri safi milli hasılayı büyültme çabalarından daha çok gençlerimizin dünyasını anlama ve duygularını yakalamaya dönük çalışmalar yapması gerektiğini düşünüyorum. Eşyanın hakikatını arama anlayışı ve arayışı içinde olacak kuşaklara ihtiyacımız var bizim. Akıllı cihazlar yapma becerisinin yanısıra gönlü bu toprakların değerlerine sıkı sıkıya bağlı ama vizyoner kuşaklara ihtiyacımız var bizim.

Allah’ın eşrefi mahlukat (yaratılmışların en şereflisi) olarak yarattığı insanoğlunun ve özellikle yeni kuşakların tekrar fabrika ayarlarına döndürülerek dünyanın ve insanlığın kurtuluşuna rehberlik edecek erdem ve irfanla donanmasına ihtiyacımız var bizim.

İnsanı Allah’tan uzaklaştıran her adım onu şeytana yaklaştırır. Allah’ın rızasını gözetmeyen her girişim dünyayı kötülüğe doğru sürüklemeye mahkumdur. Yaratılanı Yaratanın hatırından uzaklaştıran her eylem devasa bir hiçtir ve insanın gönlünde kara delikler açmaktan ve insanı Rabbine ve kendine karşı yabancılaştırmak ve yalnızlaştırmaktan başka hiç bir işe yaramayacaktır.

Dua ile.

Bizim kuşak biraz diktir biraz serttir ve lakin ziyadesiyle merttir ve merhametlidir. Bizler affetmenin faziletini ve merhametin yüceliğini önce Hz. Allah’ın kelamından ve sonra da Hz.Peygamber’in tavır ve telkinlerinden, Hz.Ali , Mevlana, Yunus, Aşık Veysel, Neşet Ertaş vs vs. bu toplumun gönül erlerinden öğrendik. Bizlere kin beslemek yakışmaz.

Yine bir 28 Şubat günü. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesinde araştırma görevlisiyim. Fakültenin bütün akademisyenlerine Rektör Prof. Dr. Ferit KOÇOĞLU’nun katılacağı ve konuşma yapacağı bir toplantı duyurusu yapıldı. Sanırım öğleden sonraki bir vakitteydi. Belirtilen yer ve saatte salonda toplanmıştık. Aşağı yukarı 70 kişiyiz. Her ne kadar bir taraftan Rektör hoca ne için bizleri topladı ki acaba diye düşünürken, diğer taraftan 28 Şubatçıların beklentilerini ve talimatlarını bizlere dikte edeceğini ve parmak sallayacağını tahmin edebiliyorduk. Nihayetinde yanılmamıştık.

Sayın rektör bir iki gereksiz gevelemeden sonra ağzından baklayı çıkardı. Hatırladıkça hala akademia adına utanç duymakta ve ürpermekteyim. O günlerde akademik camiada tutunabilmenin en önemli kriteri bilimsellik veya çalışkanlık veya başarılar değildi. En önemli ölçüt güya laik cumhuriyete bağlılıktı (! Ne demekse). Sizin hiçbir niteliğinizin başkaca önemi yoktu. Ve sayın rektör öyle bir laf etti ki samimiyetle söylüyorum, tam olarak donup kalmıştım. Beynim uyuşmuştu. İçimde fırtınalar kopuyordu. Tam olarak Şubat mevsiminin zemheri soğuğunu ve dışlayıcı nefesini iliklerime kadar hissediyordum. Hadi sahibinin sesi olan herhangi bir sıradan ağızdan çıksaydı bu sözler, pek umursamazdım belki. Lakin söz konusu ifadelerin akademianın en başında outran bir rektörün dilinden dökülmesi tam manasıyla şoke etmişti beni. Tutulmuştum ve içimden ‘Aman Allahım, bu nasıl bir hezeyan ve düşmanlıktır? Bu nasıl bir akıl tutulmasıdır?’ türünden soruların geçtiğini hala en taze haliyle hatırlarım.

Rektör şöyle demişti: Arkadaşlar! İsterseniz MIT (Massachusetts Institute of Technology ki dünyaya Bilim ve teknoloji üreten bir üniversitedir) mezunu olun. Bizim bazı kriterlerimiz var (Bundan kasıtta dinle bağlantısı veya dini hassasiyetleri olmayan, namaz kılmayan, eşi başörtüsü takmayan, laik dünyaya inanan şeklinde olduğunu yapılan uygulamalardan anlıyoruz ki bununla ilgili yaşadığım bir olayı da bir başka yazımda ele alacağım). Onlara uymadığınız sürece bizim için hiçbir kıymetiniz yoktur.

Yani sözün bittiği yerdeydik. Ve bu insanlar yıllarca güya bilim adamı yetiştirdi ve bilim dünyasını yönettiler.

Söz burada bitsin! Diyecek başka bir söz bulamıyorum. Burada kasılıp kalıyorum. Kalbime kocaman bir ‘sus’ koyuyorum.

Hesabına Allah’ın hesabını katmayanlar her iki dünyada hüsrana uğramaya mahkumdur.

Dua ile.

Tam da bu günlerin bir akşam vaktinde oğlum Taha Yusuf’un karın bölgesinde şiddetli bir ağrı başladı. Ağrı kesiciyle vs. kesilecek gibi değil. Eşim, oğlum ve ben arabamıza atlayıp Üniversite Hastanesinin acil bölümüne gittik. Oğlumuzu muayene odasına aldılar bir süre sonra. Doktoru bekledik. Haydar adında biri geldi. Eşimin başörtüsüne şöyle anlamlı bir bakış attığını gözlemliyorum. Her neyse. Çocuğu yatırın yatağa dedi. Yatırdık. Bir iki karnını vs. kontrol ettikten sonra kan alacağız dedi. Biz de izliyoruz bir taraftan da çocuğun elinden tutup ona cesaret vermeye çalışarak.

Tabi ki. Buyrun alın kan dedim. Şöyle bize doğru bir dönüş yapıp “hayır. Siz dışarı çıkın dedi”. Doktor bey dedim. Gördüğünüz gibi bu hasta çocuk. Bizler de anne babasıyız. Siz de takdir edersiniz ki doğal olarak çocuğun korkusu ve tedirginliği var. Müsade edin birimiz yanında kalalım dedim. Cevap: Hayır beyefendi dışarı çıkın. Ne kadar etmeyin, tutmayın, yapmayın dediysek de ne bizi dinliyor ne de anlıyor. En son çıkmayacaksanız alın çocuğu ve gidin dedi. Nasıl bir düşmanlıktır böyle. Nasıl bir kabalıktır. Nasıl bir insanlıktan çıkıştır bu. Başörtüsü ve dindar insan düşmanlığı nasıl bir tavan yapmış. Her şeyi çok net hissediyorum ama bir şey diyemiyorum. Biraz sinir ve biraz da hüzün ve kırgınlıkla ve ağlamaklı olarak aldım çocuğumuzu ve ayrıldım acilden. Ayrılırken Haydar doktora dönüp “Çocuğumu alıp gidiyorum. Eğer çocuğuma bir şey olsun. Bunun hesabını sana sorarım doktor…” diyip ayrıldım kızgınlık ve üzgünlükle.

(Tam da bu günlerde mezuniyet töreninde birincilikle mezun olan hemşire bir kızın, başörtülü olduğu  törende sahneye çağrılmadığı ve konuşmak istemesi üzerine ağzının ilerici (!) akademisyenler tarafından kapatılarak salondan uzaklaştırıldığı insanlık dışı görüntülere şahit olmuştuk aynı zamanda-Olanları izlemek için tıklayınız https://www.youtube.com/watch?v=Y-LoLdnbGKU )

Çocuğumun sancısı yoğun. Canım acıyor. Çare olarak aklıma o sıralarda Devlet Hastanesinde görev yapmakta olan ve kirvemizin eşi Seyhan abla geldi aklıma. Tamam dedi. Uğraşmayın ve hemen hastaneye geçin. Ben nöbetçi değilim ama arkadaşları arayıp ilgilenmelerini rica edeceğim demişti. Sağ olsun ve ömrü uzun olsun. Böylece çocuğumuzu alıp Devlet Hastanesine giderek tedavisini yaptırabilmiştik.

28 Şubat sürecinde şahsen yaşadığım ve hatırladıkça yapanlar adına utanç duyduğum çok fazla hikayem var. Hepsini sırası geldikçe ve fırsat buldukça kaleme almaya ve tarihe not düşmeye çalışacağım inşallah.

Dua ile.

Aslında yok bir hükmün

Acı da vermiyorsun

Lakin

Ne zaman yüzüne baksam

Yüreğimin tam ortasına

Zehirli bir ok gibi saplanıyorsun

Yalnızlığımın adı oluyorsun sen

Hatıralarımın saklandığı yer

Anamın duası

Merhametle dokunan

Şifalı elleri oluyorsun

İkindi vakti

Sokak koşuşturmaları

Ve serçelerin cıvıldaşmaları içersinde

Yakan top oynarken biz

Çeyrek somun ekmeğimi

Dişlediğim yerden kanıyorsun

Dudaklarım titriyor inceden

Gözlerimde nem

Zihnimde geçmişin acı-tatlı anıları

Sessiz çığlıklarımda boğuluyorsun

Hangi yöne dönsem

Sana yakalanıyorum

Önüm-arkam kesif bir yalnızlık

Alacakaranlık kuşağında geçiyor gibiyim

Hangi yanaıma dönsem seni buluyorum

Anlıyorum artık

Hem de çoookkk iyi anlıyorum

Ne sen bensiz

Ve ne de ben sensiz yapamıyorum

İnsan yalnız yaşamayı öğreniyormuş

Ölenlerden öğrendiğime göre

Yalnızda ölebiliyormuş

Annen yoksa kimsen yoktur diyordu üstad

Kimsen yoksa

Hayattan birşey isteme hakkında yoktur

Sana düşen

Herkesi mutlu etmektir

Herkese birşeyler vermektir

Gönlünün kapalı kapılarında

Yalnızlığa direnmektir

Bari sen kalsaydın annem derken

Biliyordum ben

Onun gidişiyle herkesin gittiğini

Hayatın bittiğini

Bir ben kalmıştım geride

Bir de annemin duaları

Ve nur yüzlü bakışları

Annen yoksa!

Gün de yoktur güneş de

Yokluğa doğar yüreğin

Gün boyu yokluğu yaşarsın

Ve yokluğa batar güneşin

Annen yoksa kimsen yoktur

İlla yalnızlık!

Gülüşlerim geçmişte saklıdır anne

Toprak damlarımızın altında

Altın kalplerin arayışındayım

Her gece rüyalarımda

Çocukluğumun alacakaranlık koridorlarında

Nasıl koşar adımlarla yürüdüğümü

Günebakanların

Çiçeğe durmuş yapraklarında

Mutlulukları nasıl yakaladığımı bilemezsin anne

Bitimsiz akşam sohbetlerinin

İnsan kokan ruhuna dokunuyorum

Bulutlar üstünde uçar gibi

Nasıl da mutlu oluyorum

Seni buluyorum

Kerpiç duvarların çatlaklarında

Yokluğuna dokunup huzur buluyorum

Yüreğim bayram evi

Dudaklarımda binlerce tebessüm

At sırtında

Dört nalın huzur veren rüzgarına yakalanmıştır ruhum

Acıkmak yok

Susamak yok

İyi insanları görüyorum

İyi insanlarla sohbetler ediyorum

Gül alıp gül satıyoruz

Tenleri gün kurusu

Avuçları nasırlaşmış

Güzel yüzlü insanların merhametinde

Huzuru buluyorum

Bir ah çekip salar gibi

Canım çekildi tenimden

Gül misali solar gibi

Nefes bitmeyecek sandım

Varlık yitmeyecek sandım

Heves gitmeyecek sandım

Düğün dernek çalar gibi

Mal da mülk de yalan imiş

Gönülde bir yılan imiş

Hayırlıklar kalan imiş

Ruha huzur salar gibi

Bir su gibi aktı zaman

Sanki sandım geçti bir an

Yaşamak ölmekten yaman

Kor ateşleri yalar gibi

Yetim yüzü güldürdüysen

Acıların dindirdiysem

Rabbe kendin sevdirdiysen

Ölmek bayram günü gibi

Evlat hayırlıysa sevin

Abad olur olur yerin yurdun

Geldiyse kıyamet yevmin

Gir, Cennete girer gibi

Ellerinde cennet kokusu vardı

Tükenmez umudum, yarınlarımdın

Ümit, gözlerinde taze bahardı

Lüle saçlarında, kanatlarımdın

Rüya diye gördüğüm hep yüzün oldu

Umarsız zamanlarda sığınağımdın

Mahrem sancılarım sende kayboldu

En sükut zamanlarda korunağımdın

Yasemenler çehrende rengin bulurdu

Sehere kurulmuş adımlarımdın

Ay yüzlüm, mehtabım! Sen sol yanımdın