Baharın kanatlarında tomurcuğa durduğu

Işkın mevsiminin seher vaktinde

Meltem rüzgarlarının

Gönül hanelerimizde türküler okuduğu

Dağlardan süzülen kar sularının

Divane aşık misali

Toprağın damarlarından sessiz ve sedasız sızdığı takvimleri bilir misin sen evlat

Bilemezsin ki!

Oysa,

İnsanı ve toprağı ilahi ışıklardan beslenmiş

Yarin ve yarenin kalplerde bir inci tanesi gibi saklandığı

Bakışların nida, kelamların şifa olduğu

Hasretlerin, ibibiklerin ötüşlerinde yuva kurduğu

Kavuşmaların, sütün kaymak tutmasıyla anlam bulduğu

Anadolu irfanı, yüzyılın isyanının doğurduğu çocuklarız biz

Dijital çağın kaypak ilişkilerinde

Toprak da, insan da, söz de kirlendi oysa

Çakallığında bir mevsimi vardı eskiden

Lakin dört mevsim çakallarla dans ediyoruz artık

Şeytanın düşmanlığını arar olduk

Ekmeğimizi paylaştığımız dost değil

Ne de söz kalbin aynası!

Kelam, kelimelerden ustaca üretilmiş matematikten ibaret

İlim, irfan, muhabbet!

Mazide kalmış bir koca yitik

Tanrısız dünyanın

Mabetsiz şehirlerinin çocukları!

Yaralarınızı, sancılarınızı ve acılarınızı görüyoruz

Siz görmeseniz de!

Kör karanlıkta

Yapayalnız bir baykuş gibi

Çaresizsiniz!

Lakin!

Çarelerden uzak

Ötelerden gönderilmiş mesajlardan da bi-habersiniz

Hayatlarınız, umutlarınız ve inançlarınız kurşunlanırken

‘Çav Bella’ romantizmi

‘Carpe diem’ halüsünasyonları

Ve Gazeli çocukların katliamıyla

Dünya cehennemine hoş geldiniz.

Zemheri soğuğunda titrek serçe misali

Kirpiklerin kıyısını yoklar bir hüznü hazan

Umutları ayrılıklar çoktan kesti keseli

Akdeniz sularında gezer mahzun gözlerim

Dalıp da derinlerde huzuru arar gibi

Rüyalarla ürperir mazileri özlerim

Boş kovanda aç arı, inler bal ister gibi

Türkülerimiz suskun, diller kelepçelenmiş

Güneşli yarınlardan uzaktır hikayeler

Candan öte olanlar sinede perçemlenmiş

Tüm perdeler kapanmış tükenmiş tüm çareler

Tek kaldı

Sen sustun ya!

Sanki bu sessizliğe dayanamdı

Oysa konuşsaydın sen

Belki de hayattaydı

Haydi!

Bugün bayram

Çağır o kara sineği de

Oturt yanı başına

Kelimeler dil versin

Odana hayat gelsin

Susma!

Bayram böyle geçmez ki

Türküler söyle ona

İki kelam edersin

Gönlüne bayramın coşkusu düşüversin

Kanatlarından öp

Yanaklarını okşa

Unutma sakın

Bayram şekeri de ikram et

Hiç belli olmaz

Deme öyle de olmaz

Nihayetinde bayram

Haydi kalk ayağa

Ruhuna dön yüzünü

Her hal geçici değil mi ki

Keyfini çıkar bayramın

Mutlu et Tanrı misafirini

İçindeki çocuk raksa durursa

Kara sinek havalara uçar inan ki

İyi bayramlar yuvamdaki can

Mübarek bayramını

En içten dileklerimle kutlarım

Ömrün uzun olsun

Evimin neşesi

İki gözüm

Can dostum

Sabrın eşiğinde duaya tutun

Olur mu hiç yaratana şikayet sitem

Şükret ki yeşersin ahiret yurdun

Nedir bu beyhude feryat figanın

Mevla seninleyse yalnız değilsin

Umutsuzluk senin yolun olamaz

Şafaklara adanmış bir güvercinsin

Musalla taşıma gelme! İstemem

Gönlümdeki yaraları sarmayacaksan

Mezarıma güller serme! İstemem

Derdime bir çare bilmeyeceksen

Hekimlere haber salma! İstemem

Akan göz yaşımı silemeyeceksen

Boşuna saçlarını yolma! İstemem

Aydınlıkta günüme doğmayacaksan

Beni karanlıkta sevme! İstemem

Huzur olup kalbime dolmayacaksan

Yüreğime hüzünler serme! İstemem

Sözümü bal ile kesmeyeceksen

Nefretini aşikar etme! İstemem

Umut olup şafağımda esmeyeceksen

Gamlı baykuş misali ötme! İstemem

Yılanların, çiyanların ve çakalların

Çepeçevre kuşattığı bir dünyada

Belki çok kısa

Ancak bir o kadar da onurluca

Hayata kanat çırpan yalnız bir pervane misali

Gökyüzüne tutunuyorum

Biliyorum!

Gün gelecek

Nefesler tükenecek

Ve bütün kanat çırpışlarımız nihayete erecek

Yeter ki gidişimiz

İnandık ve iman ettik teslimiyetiyle

Mevlasına aşık bir kulca olsun

Bakışlarımız ve duyuşlarımız insanca olsun

Nerede, nasıl gelir vuslat

Bilmem!

Lakin geldiğinde

Gazzeli çocuğun ki kadar olmasa da

Müslümanca olsun!

Sabahlarımız olsaydı

Ağustos ortasında bile

Yorganlarımıza sarıldığımız

Yoksul zamanlarımızada

Yürek dolusu şafaklarında

Seviçlerle yarınlara uzandığımız

Dokuz canımız olsaydı keşke

Komşularımız olsaydı

Akşam oturmalarına gitseydik

Tavşan kanı çaylarımızdan

Yudum yudum içseydik

Bisküvitlerimizi çaya banıp yeseydik

Sonra olur olmaz fıkralar anlatıp

Katıla katıla gülseydik

Uykumuz geldiğinde

Komşuda geceleseydik

Dokuz canımız olsaydı keşke

Uzaklarda bir köyümüz olsaydı

Baharlarla birlikte

Kara trenlere binip gitseydik

Dede, nine, amca, hala

Ellerinden öpseydik

Yukarı bahçede elmalar derleseydik

Tarlalarına buğday

Yüreklerimize umutlar ekseydik

Uzunpınarında kana kana

Soğuk sular içseydik

Çömelip etrafına dedemin

Uzun uzun masallardinleseydik

Acılarımıza birlikte ağlayıp

Sevinçlerimizde birlikte gülseydik

Dokuz canımız olsaydı keşke

Annem olsaydı mesela

Doya doya sarılıp

Sabah akşam cennet kokan ellerinden öpseydik

Gözlerinin içine bakıp

Seni çok seviyoruz anne deseydik

Yanındayken bile sarılıp özleseydik

Mantizlerde kaynattığı tarhana çorbasından

Şifa niyetine kaşık kaşık yeseydik

Onca yükün altında bir of bile demezken

Dilindeki şükürlerden

Keşke nasiplenseydik

Zifiri karanlık odalarda

Kendinden bile saklayarak

Boncuk boncuk gözyaşları dökerken

Gün ağardığında tutunup umutlara

Doya doya sevseydik

Dokuz canımız olsaydı keşke

Bir yuvamız olsaydı

Kahvaltı soframızda bir dilim ekmek

Biraz peynir bulsaydık

Lokmamız az olsa da çokça mutlu olsaydık

Dilimizde suslar yürekten konuşsaydık

Gönül sofralarımızda

Raks edip oynasaydık

Seherde serçelerin seslerine uyanıp

Şefkatin unutulan rengine boyansaydık

Umutlarımız düğümlendi yürek açmazlarımızda

An geldi ve ansızın söndü ışığımız

Hayallerimiz yarıda kaldı be usta

Hatta hayallerimiz hayal olarak kaldı

Ve aslında usta

Hayatlarımızı da hep yarım yarım yaşamadık mı

Ne zaman ‘tamam şimdi’ desek

Geriye dönüp

En başından başlamadık mı

Bu sefer başka usta

Bu seferin geri dönüşü yok

Bir gittin pir gittin

Dönülmez akşamın ufkundan bile uzaklara gittin

O kadar uzaklardasın ki

En yakın mesafe bir ölümlük

En yakın mesafe son bir nefeslik

Biliyorum

Çok zor belki böyle yaşamak

Ve lakin başka çaremiz de yok

Mecburen yaşayacağız artık, olduğu kadar

Olmadığı yerde yaratanın rahmetine sığınacağız

Kanayan yaralarımızı karanlıklarda sarıp

Matemlerimizi vuslatın umuduyla avutacağız

Yapacak bir şey yok usta

Dayanacağız

İçimde yangınlar dilimde tonlarca sus

Sessiz sedasız gidiyor gönlümün incileri

En az gidenler kadar, kabirde soluyoruz

Bilinmez! Ne zaman sona erer bu kabus

Parlayan gözlerinde umutlar yakalardık

Bilemedik! Naif yürek, ne acılar toplarmış

Sen konuştukça biz, uzaklara bakardık

Gönlün derinlerinde nice sırlar saklarmış

Apansız! Yüreklerde fırtınalar kopardın

Bir ses geldi ve biz kıyamet kopuyor sandık

Bitimsiz sevincimiz, her daim ilkbahardın

Ve lakin bir gecede sonbahara uyandık

Kapanınca gözlerim sana uyanıyorum

Çocukluk siliüetin zihnimde canlanırken

Hüznün sokaklarında ben seni arıyorum

Hiç böyle düşünüp, böyle hayal etmezdim

Öyle uzak durmasan ben de senden gitmezdim

Gönlünde bir muhabbet ışığı görebilseydim eğer

Zor değildi mesafe, yıllarca gam çekmezdim

Yüreğimde biçare sancılar yaşıyorum

Zor oluyor belki ama hergün alışıyorum

Hasretim boğum boğum sende düğümlenirken

Her gece rüyalarda sana kavuşuyorum

Gam değil ahirimde görmesemde yüzünü

Duyamasa da kulaklarım bir sevgili sözünü

Ömrüm boyu dua dua yanında olacağım

Tek muradım her daim hatırlaman özünü